Haast religieus was het.
Een ritueel om kwade geesten uit te drijven.
Een trance om het aardse te ontstijgen en de berg Olympus te beklimmen en mij onder de Goden te voegen. Ik moest los komen van het denken en terug naar voelen, terug naar wie ik was voor ik mijn angsten mijn leven liet blokkeren.
In volledige serene rust masseerde en kneedde ik mijn kale hoofdhuid, zodat mijn geblokkeerde synapsen weer konden vonken. Knetterend en prikkend werd mijn hoofd koud.
Ooit in de striemende regen met wind tegen op de fiets gezeten, zonder muts om je voorhoofd te beschermen? Alsof je hoofdhuid vastvriest aan je schedel.
Vlak voor het koud wordt, vlak voor dat gevoel wat je kan hebben als je te snel, te veel ijs hebt gegeten. Zo koud voelde mijn hele hoofd, tot achterin mijn nek!
Maar dan lekker.
Alsof mijn hoofd, door al het denken, oververhit geraakt was en sissend als verhit metaal water raakte. Gekneed en gesmeed tot de juiste vorm bereikt was. Tot er die opening was waardoor mijn handen, mijn magisch voelende handen, vanuit mijn nek alle blokkades en spanningen omhoog konden masseren en trekken.
Omhoog naar het licht. Omhoog vanuit mijn denken naar het voelen.
Negatief naar positief, donker naar licht, hoekig naar rond, koud naar warm, scherp naar zacht.
Nacht naar dag.
Terug naar mijn geboorte, los van zorgen en angsten.
Bijna zoals Pallas Athene de aarde deed schudden bij haar geboorte uit het hoofd van haar vader, zo schokte en schudde de lucht tussen ons. Toen ik mijn wapenen eindelijk neerlegde, omdat ik ze nu niet langer in mijn hoofd had, maar kwetsbaar en onnodig in mijn open handen, klaarde de lucht op. Donderwolken dreven uiteen, de geur van electriciteit hing als laatste herinnering in de lucht. En ik voelde mij licht.
Ik stapte de kamer in, naar waar zij op mij wachtte.
Zij, mijn muze.
Zij, die mij riep, uit angst mij kwijt te raken.
Zij, de enige die ik vanuit mijn rust kon zeggen dat alles goed was.
Ik werd licht, haast angstaanjagend pijnlijk aan haar ogen.
Orante est Renato.
Met mijn armen wijd, om de aarde te omarmen.
Mijn blik omhoog, gericht op de zuivere lucht en het licht.
Ik werd herboren. Om niet meer te kunnen sterven.
Mijn nachten worden zonnig. De Nachtbraker lost op in mijn dagdromer.
Maar Nachtbraker zal hier blijven staan.
Om te beseffen waar ik was.
Om te herinneren waar ik niet meer wil zijn.
Het was een deel van mij, maar nu laat ik los.
Ik wil hier niet meer komen om opnieuw te schrijven. Wil hier komen om tóch te schrijven. Te schrijven over toen, als ik voel dat dat helpt.
Om de nacht achter me te laten. Om de nieuwe dag te omarmen. Om te zijn wie ik ben.
Om nu. Omdat ik niet meer wil zoeken, maar klaar ben om te vinden.
Alleen als ik mezelf los kan laten, zal ik mij in alles om me heen terugvinden!
Renato est Orante.
| 
Okee, toegegeven...
